واژه زمان

تجربه شهریار عیوض‌زاده از گذر زمان

آیا همه راه ها به فقر ختم می شود ؟

شهریار عیوض‌زاده

آیا همه راه ها به فقر ختم می شود؟

پی گیری روزانه اجلاس زمین در ژوهانسبورگ شما را به نکته جالبی می رساند : بحث در اجلاس به گونه عجیبی با نقطه فقر گره خورده. برای کسانی که سالها توسعه پایدار را با حفاظت محیط زیست یکسان پنداشته بودند شاید این مسئله کمی عجیب باشد و از خود بپرسند که آیا قرار بود توسعه پایدار دقیقا در همین مورد به بحث بنشیند ؟! . واقعیت این است که توسعه پایدار مفهومی ریشه ای تر از حفاظت محیط زیست است و آن چه که توسعه پایدار نوید می دهد این است که مراعات اصول توسعه پایدار و وفاداری و التزام به آرمانهایش ، حفاظت از محیط زیست را هم نیز به دنبال خواهد داشت. اما فقر در این میان جایش کجاست؟. چندی پیش کوفی عنان در یک سخنرانی گفته بود :” احتیاجی نیست که من برای شما محنت های بی شماری را خاطر نشان کنم که بسیاری از اعضای خانواده بشری دچار آنها هستند و هریک از این محنت ها خود بندیست که رهایی از زنجیره دیگر محنت ها را دشوارتر میکند.فقر ،‌گرسنگی ، بیماری ، بیداد ، درگیری ، جمعیت و تهی شدن منابع طبیعی.توسعه به مفهوم رهایی انسانها از این دور تباه است.” . توجه کردید؟ حلقه اول این زنجیر فقر بود. و بعد از آن رنج گرسنگی و بیماری و بیداد که بر جان و تن این مردمان می نشست و سپس گرداب درگیری و جمعیت و تهی شدن منابع طبیعی که پای همه مردم زمین را به میان خواهد کشید. توجه کنید که درگیری و جمعیت و تهی شدن ( و آلوده شدن) منابع طبیعی مشکل همه ماست و این نیست که این مصائب تنها گوشه خاصی از زمین را تحت تاثیر قرار بدهند ، هر فسادی از این دست سلامت همه دنیا را تهدید خواهد کرد .می بینید فقر مادر همه این رنج هاست .به همین دلیل است که توسعه پایدار ، ریشه کنی فقر را در سر لوحه کار خویش قرار می دهد و دیگر مردمان جهان را اگر نه از سر آزادگی و انسانیت حداقل از سر حزم و دور اندیشی آینده خودشان به این وا می دارد که تا به چاله نیفتاده اند چاره بیاندیشند. پای همه مردمان زمین به هم زنجیر شده و پای مردمان فقیر به دکل کشتی در گرداب . پای آنان را رها کنید تا همگی رهایی پیدا کنیم.

برای این که بحثمان کامل بشود حقیقتی را باید گفت و آن این است که این کل داستان نیست !. به اعتقاد بسیاری ، این که اجلاس بر حول نقطه فقر می چرخد همه از سر نیک اندیشی نیست و رنگ فریبی هم در میان نخ ها رنگارنگ این کلاف سر در گم به چشم می خورد. آنها می گویند که تاکید بیش از حد ما بر بحث فقر به طور ضمنی موید این نکته است که ما باور کرده ایم که این کشورهای جنوب و به طور خاص فقیرترین کشورهای جنوب هستند که عامل تخریب محیط زیست می باشند و این فراموش کردن این حقیقت است که به رغم جمعیت عظیم فقرا در دنیا ،بازوی بی زور این بینوایان توان آن را ندارد که حلقوم طبیعت را این چنین سخت و بی ترحم بفشارد و در واقع این ثروتمند ترین کشورهای دنیا هستند که با الگوهای مصرف گزافه کمر طبیعت را شکسته اند. این حقیقتی است که اگر چه کشورهای توسعه یافته معمولا بیشتر به فکر رویکردهای طبیعت دوست در بهره وری از منابع طبیعی هستند اما فرهنگ مصرف گرای آنان چنان گزافه گری در مصرف را به اوج خود رسانده که هر عضو این جوامع جای چند ده عضو از جوامع توسعه نیافته بار بر دوش طبیعت می گذارد. گونه زندگی که تمدن جدید ترویج می کند اصولا ناپایدار است و با این بار سنگین مصرفی که دارد تعمیم آن به همه مردمان جهان عملا نا ممکن . و تازه با این همه مشکل ، توسعه یافته ترین کشورهای دنیا هنگام تن در دادن به محدودیت هایی که توسعه پایدار بر دوششان می گذارد لجوج ترین و خیره سر ترین ها هستند ( رفتار آمریکا در این کنفرانس نمونه ای واضح است ) این چالشی است که کنفرانس ژوهانسبورگ را تهدید می کند و جواب به این چالش تعیین خواهد کرد که آیا این تجمع جهانی آینده زیباتری برای زمین ترسیم خواهد کرد یا تجمع برای جام جهانی فوتبال!

شهریار عیوض زاده

۱۳۸۱

ارسال دیدگاه!



پیام



واژه زمان © 2007.

ساخته شده توسط Rodrigo آماده شده برای وردپرس فارسی و فارسی سازی شده توسط علی ایرانی.

WordPress