واژه زمان

تجربه شهریار عیوض‌زاده از گذر زمان

ژوهانسبورگ + ۱۰

شهریار عیوض‌زاده

روزگاری فلاسفه و اصحاب مکتب فرانکفورت نظری داشتند و آن این بود که هر آنچه که سنجیدنی نیست خود نیست ! شاید این نظر آنها برای خیلی از مقولات و حقایق سنجش ناپذیر هستی صحت نداشته باشد ولی برای جایی مثل کنفرانس ژوهانسبورگ چرا ، حقیقت دارد ! به عبارت دیگر اگر که خروجی های این کنفرانس اهدافی قابل سنجش در یک بازه زمانی مشخص نباشند کل کنفرانس چیزی نخواهد بود جز مجلس وعظی بزرگ که در آن چند ده هزار انسان که از کل دنیا گرد هم آمده بودند یک دیگر را بر مراقبت از زمین و آینده مردمانش سفارش کرده اند .یک کندوی بزرگ از عالمان بی عمل و زنبوران بی عسل.

 

نامی که تا همین چند ماه پیش به کنفرانس ژوهانسبورگ اطلاق می شد ریو + ۱۰ بود . این اسم موید این نکته بود که ده سال از کنفرانس تاریخی زمین در ریودوژانیرو برزیل گذشته است و قرار است که ما در ژوهانسبورگ گرد هم آییم تا ببینیم که چه کرده ایم و در واقع ببینیم که چرا کاری نکرده ایم . این که هدف چه باشد و ما به کدامین سمت و سو حرکت کنیم مسئله ای بود که در سال ۱۹۹۲ در ریو مشخص شده بود و قرار نیست که سمت و سو ها دوباره به بحث گذاشته شوند. در عرض ده سال گذشته مطالب جدیدی که احتیاج به فصلی نو در دستور کار ۲۱ داشته باشند اندکند و احتیاج به یک گردهمایی به چنین وسعت ندارند . پس چرا دوباره در یک گردهمایی این چنین بزرگ دور هم جمع شده ایم؟

 

در عرض ده سال گذشته دستور کار ۲۱ بر سر طاقچه های دولتمردان دنیا کتاب وزینی بوده است که غبار بی توجهی بر رویش نشسته و در نتیجه زمین و ساکنانش در اثر این غفلت هر روز به ورطه نه چندان دور از چشمرس مرگ زمین نزدیکتر شده اند . و این دلیلی بود که قرار شد دوباره جمع شویم و این بار رنگ سنجشی به این دستور کار بدهیم تا شاید تیرگی سایه کابوس زمین مرده از روزگارمان رخت بربندد . در ژوهاسبورگ قرار است که درباره سنجیدنی ها یعنی “به چه مقدار ” ها و “تا چه زمان ” ها بحث شود. و این دقیقا همان چیزیست که ارزشمندی و بی ارزشی کنفرانس بستگی به آن دارد. ژوهانسبورگ می بایست با قید به چه مقدار و تا چه زمان برای کشورها التزام عمل به همراه بیاورد ، سیاست های کلان و دراز مدت همه کشورهای دنیا می بایست در ترازوی این تعهدات برود، روزگار مردمان این کشورها باید با این تعهدات همساز شود و در آخر این که این حقیقت برای همه ما روشن شود که این تعهدات تعهد به دیگری نیست این تعهد ماست به خود به آینده خود و به آینده فرزندان خود.

 

خطری که ژوهانسبورگ را تهدید می کند این است که کشورهایی که منافع کوتاه مدتشان در خطر می افتد ژوهانسبورگ را تبدیل به فیلم تکراری ریو بکنند. به جای هدف گذاری ملموس و قابل سنجش ، کلام وزین و زیبا ولی بیهوده ارائه دهند. حوزه هایی که بیش از همه در معرض خطر است انرژی ، آب ، فقر ،پدیده گرم شدن زمین و تنوع گونه ها است . در حوزه انرژی می بایست که مشخص شود که تا چه سالی چه مقدار از انرژی های مورد استفاده می بایست به جای سوخت های فسیلی از منابع تجدید شونده انرژی تامین شوند. در حوزه آب قرار است تعداد مردمانی که از دسترسی به آب سالم محرومند تا سال ۲۰۱۵ به نصف کاهش پیدا کند.همچنین تا همین سال قرار است که تعداد مردمانی که از فقر مفرط رنج می برند ( زیر یک دلار در روز) به نصف کاهش پیدا کند. معاهده کیوتو قرار است که دستور کار اصلی برای محدود کردن انتشار گازهای گلخانه ای و در نتیجه درمان پدیده گرم شدن زمین باشد. همچنین قرار است که تا سال ۲۰۱۵ روند نابودی تنوع گونه ها به طور واضح و چشمگیری کنترل شود.

 

اگر که این تعهدها از حالت ارقام و زمان ملموس خارج شوند و یا به هر ترتیبی کشورهای دنیا از اجرای آنها سر باز زنند شاید مجبور شویم یک کنفرانس ژوهانسبورگ + ۱۰ نیز ترتیب بدهیم. امیدوارم که این گونه نباشد زیرا که آن روز ، روز خوشی نخواهد بود.

 

شهریار عیوض زاده

۱۳۸۱

ارسال دیدگاه!



پیام



واژه زمان © 2007.

ساخته شده توسط Rodrigo آماده شده برای وردپرس فارسی و فارسی سازی شده توسط علی ایرانی.

WordPress