شهریار عیوض‌زاده زمین و انسانهایش

دشت هویج

پنج سال پیش در همین زمان از خرداد که به دشت هویج بالای افجه رفتیم دشت پر از گل زرد بود، امسال هم اردیبهشت رفتیم و هم خرداد ولی از گلهای زرد خبری نبود و به جایش گیاه سبز دیگری بود … یکی گفت که اینجا کشتی است و این طور نیست که خودش دربیاید هر سال که کشتکاران چیزی بکارند همان در می‌آید، شاید این طور بود ولی من خیلی دلم به این گفته نبود، پنج سال پیش به نظرم اینجا خودرو بود ولی حالا احساس می‌کردم که تبدیل به کشتزار شده … در طول راه میان دشت هم یکی آمده بود و هر چند قدم یک چوب بر زمین فرو کرده بود. یک نوع دیوار حسی.

اینها باعث شد که پرسشی برایم مطرح شود: به راستی چه کسی حق مالکیت و زیرکشت بردن یک عرصه را دارد؟ اینجا متعلق به چه کسی است؟ متعلق به آن آقای کشاورز یا متعلق به عامه‌ی مردم؟ اگر که همین امروز همه‌ی اینها را بیاییم و مشخص کنیم و مثلا بگوییم این تکه عرصه‌ی آدمهاست و این تکه عرصه‌ی طبیعی بدون صاحب، آیا این تعریف و خط کشی تا ابد باید همانطور باقی بماند؟ آیا ممکن است بر عرصه‌ای که در زمانی به علت بی‌توجهی از حالت عامه بودن خارج شده و تبدیل به کشتزار کسی شده، دوباره دست گذاشت و آن را به بیت‌المال مردم بازگرداند؟ آیا این فردی که حالا امروز این جا را کشت کرده حق دارد فردا یک دیوار سیمانی / سیم خاردار هم دورش بکشد؟

حالا یک داستان دیگر: راستی این درختهای بید اینجا را چه کسی کاشته (اگر که اصولا کسی کاشته باشد)؟ نیتش چه بوده؟ برای خودش این کار را کرده یا آن را به طبیعت و مردم خدا هدیه کرده؟ اگر که حالت دوم باشد چرا این آدم دیگر در این دنیا نیست و یا من نمی‌بینمش ولی آدمی که برای بریدن شاخ یکی از این درختها برای برافروختن یک کپه‌ی چوب سوز احمقانه، داشت همه آن درخت را نابود می‌کرد را باید هر دفعه ببینم؟

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 295 user reviews.

۴ دیدگاه

از آن هرکی که زودتر بجنبه! معمولا که اینجا اینطوریه.

ارسال شده توسط ماندانا, مورخ ۱۶ خرداد ۱۳۸۶, ۴:۱۷ ب.ظ. #.

هر بار که اومدم عکس این مطلب درست باز نشد …
تا جایی که من یادمه ما یک قانونی داریم (یا داشتیم! نمی دونم هنوزم هست یا نه!) که هرکسی که زمینی رو آباد کنه (یعنی کشاورزی کنه توش! انگار بقیه گیاه ها و جونورایی که اونجا بودن معنی آبادی نمیدن!) اون زمین مال خودشه!

ارسال شده توسط safzav, مورخ ۱۸ خرداد ۱۳۸۶, ۳:۱۳ ب.ظ. #.

همین دیگه! پس تکلیف جایی که خودش آباد بوده چه می شود! تازه همین طور به راحتی هم نمی توان حتی کویر را برای همیشه به کسی که آبادش کند هم بخشید چه برسد به جایی که به طور طبیعی سبز و خرم است

ارسال شده توسط شهریار, مورخ ۱۸ خرداد ۱۳۸۶, ۳:۲۷ ب.ظ. #.

مالکیت همه این جور جاها تو قانون تعریف شده… بعضیاش غیر قابل واگذاریه (مال عموم مردمه) و بعضیاش هم همون طور که صفورا گفت ماله کسیه که آبادش کنه… یا مثلا اگه خودش آباد بوده باشه مال کسیه که دورش حصار بکشه…
و مالکیتش هم تا ابد مال اون آدم و وارثاش می‌شه.
البته بلد نیستم که مصادیقش رو چطور تعیین می‌کنن.

ارسال شده توسط سارا-با, مورخ ۲۲ خرداد ۱۳۸۶, ۵:۳۴ ب.ظ. #.

ارسال دیدگاه!



پیام



© 2007.

ساخته شده توسط Rodrigo آماده شده برای وردپرس فارسی و فارسی سازی شده توسط علی ایرانی.

WordPress