واژه زمان

تجربه شهریار عیوض‌زاده از گذر زمان

دو نکته در مورد روند توجه به توسعه پایدار در شرکت‌ها

شهریار عیوض‌زاده زمین و انسانهایش

امروز یک وبینار داشتیم با Bob Willard. چند تا نکته جالب در این وسط گفته شد:

اول این که بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ آمارگیری کرده‌اند از مدیرعامل‌های شرکت‌ها (در آمریکای شمالی ؟) درباره میزان توجه یا تعهد آن‌ها به الگوی توسعه پایدار و بعد آمار گرفته‌اند که چه عاملی بیشتری تاثیر را برای توجه آنها به این مسئله داشته است. تقریبا در تمامی موارد توجه و یا تعهد مدیران به توسعه پایدار بیشتر شده بود اما در مورد دلایل، چیزی که جالب بود این بود که آن‌ها از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ سهم کمتری را به NGOها تخصیص داده بودند. بحث شد که دلیل این مسئله چه بوده. دلایلی که عنوان شد عموما مثبت بود:

  1. مدیران در حال حاضر بیشتر متوجه رابطه واقعی میان بحث توسعه پایدار و منافع شرکتی شده‌اند و یا به طور طبیعی به آن برخورد کرده‌اند و این نقش NGOها که بیشتر بر مبنای مدلهای advocacy
    lobby & است را کمتر کرده است.
  2. NGOها عملا کار خودشان را کرده‌اند و ارتباط میان منافع سازمانی و اصول توسعه پایدار برقرار شده و عملا مثل یک کاتالیزور بعد از انجام واکنش، در بیرون واکنش ایستاده‌‌اند.

 

دوم این که در جواب یک سوال در مورد شرکت‌هایی که مبنای کسب و کار آن‌ها عدم توجه به توسعه پایدار است هم عنوان شد که بگذارید به حال خودشان باشند، وقتمان را برایشان تلف نکنیم چون به زودی در رقابت با سایر شرکت‌ها می‌میرند. به نظر من این نوع جواب از یک اعتماد به نفس در مورد روند بازار/جامعه/اقتصاد و رویکرد روز‌افزون آن‌ها به توسعه پایدار خبر می‌دهد، چیزی که در فضای وطنی اصلا قابل تصور نیست. فکر می‌کنم این روند حتی فضای داخلی کشور ما را هم تحت تاثیر قرار بدهد. مخصوصا آن بخشهایی از این فضا را که به عنوان مصرف کننده یا به عنوان رقیب تجاری در ارتباط با فضای جهانی است. اولین بخش‌هایی از فضای داخلی که تحت تاثیر تفاوت فشار با فضای جهانی قرار بگیرد اولین بخش‌هایی خواهند بود که به دنبال آدمهای حوزه توسعه پایدار خواهند گشت.

ارسال دیدگاه!



پیام



واژه زمان © 2007.

ساخته شده توسط Rodrigo آماده شده برای وردپرس فارسی و فارسی سازی شده توسط علی ایرانی.

WordPress