شهریار عیوض‌زاده اندیشه نابهنگام

آهنگی گوش می‌دادم که رسید به این جا که

“گفتم زمان عشرت دیدی که چون سرآمد

گفتا خموش حافظ کین غصه‌ هم سرآید “

و بعد آهنگ این بیت را مکرر کرد و مکرر کرد.

با خود فکر کردم که چقدر معنای این بیت و چقدر معنای این تکرار آن در آهنگ وابسته به این است که تو اهل فضای فرهنگی این سرزمین باشی. باید این جایی باشی تا اول این که تصویری از جاودانگی خود داشته باشی و بعد در طول این جاودانگی همه چیز به صورت “هیچ راهی نیست کانرا نیست پایان غم مخور” در بیاید. همه‌ی غمها و شادی‌های دنیا “این نیز بگذرد” بشود. آدمی که تصویر جاوادنه بودن از خود ندارد برایش معنا ندارد که هر چیزی روزی بالاخره سرمی‌آید حتی اگر آن سرآمدن مرگ باشد.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 258 user reviews.

ارسال دیدگاه!



پیام



© 2007.

ساخته شده توسط Rodrigo آماده شده برای وردپرس فارسی و فارسی سازی شده توسط علی ایرانی.

WordPress