شهریار عیوض‌زاده هرچیزی

این داستان کم کردن ساعات کاری در ماه رمضان جدای جدل و بحثهایی که آفریده، نشانگر چند نکته‌ی دیگر نیز هست و آن نقشها و تفکرات پیش فرضی است که شاید دولتهای ما حداقل در یک صد سال گذشته برای خود و یا سیستم مملکت قائل بوده‌اند:

  1. دولت خود را صاحب بیت المال می‌داند وگرنه چنین راحت از بیت‌المال، ساعت کاری (بخوانید سرمایه ملی) به کارمندان بذل و بخشش نمی‌کرد. کافی است این دو ساعت و نیم حذف شده را ضرب در تعداد کارمندان دولت ( دو میلیون و سیصد هزار نفر) ضرب در ۲۵ روز کاری ضرب در متوسط هزینه ساعتی هر کارمند (فعلا برای سادگی برابر متوسط حقوق و مزایای دریافتی در هر ساعت ) بکنید تا ببینید که چه رقم عظیمی است (حدود دویست میلیارد تومان).
  2. دولت خود را کارفرمای مطلق و عامل مختار منافع خود می‌پندارد و اگر حس کارگذاری ملت ( خیلی قدم نرسیده به نوکر بودن!) می‌داشت می‌بایست از جهت حفظ ظاهر هم که شده از کارفرمای خود (ظاهرا ملت) برای این تخفیف به کارمندان اجازه‌ای درخواست می‌کرد (مثلا از طریق مجلس).
  3. دولت عملا ملت را همان کارمندان می‌داند. قضیه‌ی کارمند دولت و اعضای یک ملت در این جا با یکدیگر خلط شده. تعداد کارمندان دولت حدود دو میلیون و سیصد هزار نفر است که اگر حتی حالت خانواده‌هایی که زن و شوهران هر دو کارمند هستند را هم کنار بگذاریم حداکثر یک جمعیت ده میلیونی تحت این مجموعه قرار می‌گیرند. با این نظر عملا دولت از جیب ۷۰ میلیون نفر درآورده و آن را به صورت ساعتهای آزاد در اختیار دو میلیون و نیم نفر آدم قرار داده ( مرخصی هم نیست که بگوییم خانواده‌هایشان از این ساعات منتفع می‌شوند). در حالی که دولت برای همه‌ی ملت است و نه بخشی از آن.
  4. دولت خود را در مقام دانای آگاه به دلهای کارمندان خود می‌داند (آن هم بدون هیچ تحقیق و جستجو) و تصور کرده که همه‌ی کارکنان دولت در شوق بهره بردن از ساعات این ماه بوده‌اند و صرفا ساعتهای کاری سد راه آنان بوده است. برای من سوال است که اگر به کارکنان دولت پیشنهاد می‌شد که میان کم کردن ساعات در ماه رمضان و یا گرفتن اضافه‌کار برای این ساعتها مخیر هستند، چند درصد به گزینه‌ی نخست و چند درصد به گزینه‌ی دیگر متمایل بودند. آنهایی که ترجیح می‌دادند که ساعات خود را به فرایض و عبادت بگذرانند از خیر آن اضافه کار می‌گذشتند و آنها که به هر دلیل در دسته‌ی اول قرار نمی‌گرفتند انتخاب دوم را انجام می‌دادند. چون کسی این روش را نیازموده جواب آن را به حدس خودمان باید پاسخ دهیم.
  5. دولت، ملت را ملتی تلاشگر نمی‌داند و با فرض التزام همگانی به فرایض این ماه، آنها را در به جای آوردن همزمان فریضه‌ی کار و فریضه‌ی عبادت و فریضه‌ی زندگی ناتوان می‌بیند. البته شاید که این، نظری درست و به واقع باشد ولی حداقل با تعارفاتی که به طور معمول اظهار می‌شود به طور اساسی ناهمسو و در تضاد است.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 239 user reviews.

۴ دیدگاه

۱- من جایی شنیده‌ام که علی در رمضان بیشتر کار می‌کرد.
۲- جالب است که تعطیل شدن ادارات در رمضان را همه می‌خواهند انکار کنند. در پروژه‌ای که در آن مشغولند میزان کارکرد کارشناسی و مدیریتی ماهانه گزارش می‌شود. وقتی خواستم کاهش ساعات را به عنوان ریسک کاهش عملکرد در گزارشم بیاورم مخالفت کردند.

ارسال شده توسط پوريا قطره‌نبي, مورخ ۲۱ شهریور ۱۳۸۶, ۶:۳۸ ق.ظ. #.

صدهزاران حیف که من روزنامه ندارم اگه نه به قیمت تعطیلی اش هم شده این مطلب رو به جای تیتر صفحه اولش چاپ می کردم!

ارسال شده توسط ماندانای قرمزپوش!, مورخ ۲۱ شهریور ۱۳۸۶, ۷:۰۵ ق.ظ. #.

حتما می دانید که برای نخستین بار در تاریخ قیمت نفت از مرز ۸۰ دلار گذشت. درغیاب برنامه توسعه، اعتماد به نفس حاصل از این درامد بادآورده صاحب قدرت را درجایگاه خدایگانی می نشاند و نتیجه مجالس بارعام می شود برای حل مشکلات مردم با پرداخت مستقیم از خزانه دولت یا خبر خوش کاهش ساعات اداری یا خبر خوش بنزین مسافرت یا خبر خوش ….

ارسال شده توسط سیامک, مورخ ۲۲ شهریور ۱۳۸۶, ۴:۰۳ ب.ظ. #.

باز هم می‌گویم که نتیجه منطقی نگاه دکانی به دین می‌شود همین کارها… , و چه غافلند بچه‌های ما که دین‌شان را از این دکاکین ابتیاع می‌فرمایند!

ارسال شده توسط جمالی‌فرد, مورخ ۲۴ شهریور ۱۳۸۶, ۴:۴۹ ق.ظ. #.

ارسال دیدگاه!



پیام



© 2007.

ساخته شده توسط Rodrigo آماده شده برای وردپرس فارسی و فارسی سازی شده توسط علی ایرانی.

WordPress